Roland Cornelissen

December ligt inmiddels voor een groot deel al weer achter ons en was vooral tot nu toe privé een drukke maand, want politiek stond er weinig op de agenda. De eerste dagen van de maand stonden vooral in het teken van Sinterklaas. Wederom zorgde het onnodig uitstellen van het kopen van de cadeaus, het maken van de surprises en het daarbij horende gedichten voor de nodige stress.

De Sint had het gelukkig goed voor met mij en had vooral zijn pijlen gericht op de dokter Bibberregel die zijn intrede deed bij het schaatsen dit jaar. Natuurlijk wist de Sint wel dat ik niets kon doen aan het invoeren van deze onzinnige lijnregel, maar hij wist wel dat mijn twitterbericht  ervoor had gezorgd dat deze regel de naam dokter  Bibber kreeg.

Mijn tweet naar Mark Tuitert:  “ISU maakt van schaatsen een spel als dokter bibber, nog even en jullie krijgen allemaal een rood lampje op je hoofd ;-)”, zorgde niet alleen voor veel hilariteit binnen de schaatswereld, maar werd vooral door Mark gebruikt in zijn protest tegen deze onzinnige regel. Het is heel apart als je vervolgens de TV aanzet en overal de term dokter Bibber voorbij hoort komen. Vorige week is de dokter Bibberregel zelfs verkozen tot woord van het jaar in de categorie sport van de Van Dale.

Op dit moment kijk ik vooral vooruit naar de Kerst, die traditioneel in Holten begint met het plaatsen van kaarsen op de Canadese begraafplaats. Normaal gesproken als toeschouwer, maar sinds kort als bestuurslid van de Stichting Viering Nationale Feestdagen (SVNF) ook actief betrokken bij deze herdenking. Het geeft een goed gevoel iets te kunnen doen voor al diegenen die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid.

Tot slot wens ik iedereen een hele fijne Kerst toe en een gezond en voorspoedig 2011 en ik beloof dat ik me ook in 2011 zal blijven inzetten voor onze mooie gemeente en haar inwoners.

In de winkels is het een keur aan dialecten, van noord tot zuid, van oost naar west allemaal toeristen zoekend naar bier en barbecuepakketten: het is zomer in Holten. Ik heb in deze tijd altijd het gevoel dat ik op vakantie ben in mijn eigen dorp. Want samen in de rij met Sjonnie uit de Jordaan, Guus uit Brabant, Greetje uit de Polder en een Zeeuws meisje geeft alleen de dame achter de kassa me nog het gevoel dat ik nog in Holten ben.

Terwijl de wind haar best doet om de laatste blaadjes van de bomen in mijn tuin te blazen, zit ik warm bij de kachel dit stukje te schrijven… met een dubbel gevoel. Terugkijkend is er veel gebeurd de laatste tijd.

We hebben een nieuwe wethouder in de persoon Ab Stegeman en hij heeft zijn draai al echt gevonden in het gemeentehuis. Zo nu en dan zie ik hem ingetogen genieten en voelt hij zich weer als een vis in het water bij het betreden van de politieke arena. Ik vind het fijn dat hij zo snel bereid was om het werk van Thea over te nemen, maar hoe goed hij het ook doet, liever hadden we geen beroep op hem gedaan. Want met het overlijden van Thea verloren we niet alleen een ervaren en innemende wethouder, maar vooral een vriendin die zich met haar prettige enthousiaste persoonlijkheid zeer geliefd heeft gemaakt.

Eind september zijn we met alle fracties, het college en de griffie twee dagen naar Winterberg geweest. Met een goed gevoel kijk ik hier op terug: een ontspannen sfeer, een mooi programma en een mooie omgeving. Onze Duitse partnergemeente heeft best veel overeenkomsten met de onze en ik heb gemerkt dat je zo veel van elkaar kunt leren. Voor de onderlinge verhoudingen in de raad is zo’n uitje ook goed, maar misschien kan men het uitje beter plannen aan het begin van een raadsperiode.

De week na ons uitje namen we afscheid van onze burgemeester die onze gemeente na bijna zes jaar verruilde voor Kampen. Ik vind het jammer, want hiermee verliezen we een echte burgervader die zich vol inzette voor onze gemeente. We hebben inmiddels een waarnemer in de persoon van Pieter van Veen en ik heb het gevoel dat we bij hem in goede handen zijn tot de nieuwe burgemeester benoemd zal gaan worden, want dit zal nog wel even gaan duren.

Oktober stond in het teken van de bezuinigingen, want het is heel duidelijk dat de wereldwijde crisis Rijssen-Holten ook heeft weten te vinden. Waar we anders hopen op een lang verblijf van gasten in onze mooie gemeente, hopen we stellig dat deze haar koffers snel weer pakt. We moeten als gemeente onze broekriem stevig aanhalen en dat betekent dat we met elkaar moeilijke keuzes moeten gaan maken. Mooie ambities en plannen zullen voorlopig de ijskast in moeten, want het is nu vooral belangrijk het gemeentelijke huishoudboekje op orde te brengen en houden.

Het verkiezingsprogramma is inmiddels vastgesteld in de algemene ledenvergadering en bij het schrijven van dit stuk is men druk bezig met het opstellen van een voorlopige kieslijst. Ik vind het fijn te horen dat veel mensen zich kandidaat hebben gesteld voor de komende verkiezingen voor een nieuwe gemeenteraad. Dit laat zien dat onze leden erg betrokken zijn en dit ook graag willen uitdragen. Maar net als de andere kandidaten realiseer je ook dat we niet allemaal de kans zullen krijgen dit ook te laten zien.

De maanden die voor ons liggen zullen in het teken staan van de gemeenteraadsverkiezingen en we zullen er met zijn allen voor moeten gaan om een goed resultaat neer te zetten voor het CDA. Juist  in deze tijd hebben we iedereen hard nodig, want alleen samen zijn we in staat om onze boodschap op een goede manier uit te dragen. Dus tot ziens tijdens de campagne.

Het is weer zover, we hebben er weer een jaartje op moeten wachten, maar dat is het meer dan waard. Heel Holten staat weer op z’n kop want het is weer tijd voor de triatlon. De triatlon is Holten en Holten is triatlon.
 

Soms verbaas ik me erover hoeveel mensen er iedere keer weer langs de kant staan, want met zoveel deelnemers en zoveel vrijwilligers blijven er toch niet zoveel Holtenaren over. Maar een oplettende toeschouwer ontdekt dat dit geweldige evenement ook veel toeschouwers van buiten Holten trekt.

De VVV van Holten moet denk ik ook wel smullen van zo’n geweldig visitekaartje, want een betere reclame voor Holten kan ik me niet voorstellen. De organisatie van de triatlon zorgt ervoor dat alles gesmeerd loopt en doet als organisatie niet onder voor betaalde internationale organisaties.
 

Persoonlijk heb ik altijd last van triatlon koorts in deze dagen. Het is een vreemd soort onderbuik gevoel, dat alleen maar sterker wordt naar aanloop van de triatlon. Het is mij trouwens opgevallen dat ik deze koorts vrij besmettelijk is, want met mij schijnen veel mensen dit te hebben.
 

Want wie heeft er niet langs de kant gestaan en heeft in een vlaag van verstandsverbijstering geroepen dat hij of zij dit ook wel kan en na wat aandringen van omstanders beloofd heeft zich op te geven voor de volgende editie. Terwijl je de woorden uitspreekt, wil je het liefst je tong eraf bijten, omdat je van tevoren eigenlijk wel weet dat het een mission impossible is!
 

Als je jezelf met pijn en moeite toch hebt kunnen inhouden, dreigt alweer het volgende gevaar: de after party. Dit feest waarbij (naar het schijnt, want zo heb ik het nooit ervaren) rijkelijk wat bier stroomt, gooit vaak alle remmen los en voor je het weet, schieten dan toch die levensgevaarlijke woorden eruit: ik doe volgend jaar ook mee!
 

Voor alle mensen die dit gevoel ook kennen heb ik wat tips:
 

* Neem een zuurtje mee waarop je kunt bijten, dit doet minder zeer dan je tong;
* Zoek langs het parcours toeristen op en ga daar tussen staan, die zijn toch zo weer verdwenen en zullen je niet pakken op een kleine verspreking;
* Vermijdt bier!
 

Met deze tips kan het eigenlijk niet misgaan en mocht het toch fout gaan… train ze!

Met vriendelijke triatlon groet,
 

Roland Cornelissen (die zeker volgend jaar niet meedoet)